Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Μία μόνο ηλιόλουστη και απάνεμη ημέρα μάς έκατσε όλον αυτόν τον καιρό που μείναμε στην Αστυπάλαια και κατάλαβα ότι έπρεπε να βιντεοσκοπήσω όσο πιο πολλά χωρούσαν στην κάμερα και στο drone μέσα σε λίγες ώρες. 

Το "μακρινό" Μέσα Βαθύ έμοιαζε να είναι απλησίαστο, δεδομένων του μεγάλου αυτοκινούμενου και του χωματόδρομου απ' το Έξω Βαθύ μέχρι τη θάλασσα. Αδιανόητο μου φαίνεται πώς γίνεται ο δρόμος απ' τη Χώρα μέχρι τη Μαλτεζάνα και το Έξω Βαθύ (19 περίπου χιλιόμετρα) να είναι άψογα αλφαστοστρωμένος, και τα τελευταία 2 χιλιόμετρα μέχρι το Μέσα Βαθύ να είναι στενός χωματόδρομος! Όλα έχουν βεβαίως την εξήγησή τους και βασίζονται στην κακομοιριά μας, τόσο από την πλευρά της διοίκησης όσο, κυρίως, από την πλευρά του Ελληναρά στην προκειμένη περίπτωση. Πού να σας λέω τώρα. Πάντως, όπως μου είπε ο δήμαρχος του νησιού Νίκος Κομηνέας, το τμήμα αυτό του δρόμου θα ολοκληρωθεί σύντομα. Προσωπικώς δεν είμαι πολύ αισιόδοξος. Ίδωμεν...

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τη ΓΣΕΕ και τα εκατοντάδες προηγηθέντα σκάνδαλα [βλ. συνημμένο], ήλθε και ο ΟΠΕΚΑ. Εγώ θα παραθέσω μία πραγματική ιστορία.  

Γυνή τις υπήκοος χώρας εκτός ΕΕ και μητέρα ανήλικου τέκνου,  κατοικεί νόμιμα στην Ελλάδα από το 2006.  Με το άρθρο 214 ν. 4512/2018 θεσπίσθηκε επίδομα παιδιού, το οποίο χορηγείται από τον ΟΠΕΚΑ. Η παράγραφος 11 του εν λόγω άρθρου αντικαταστάθηκε με το άρθρο 15§1 ν.   4659/2020 ως εξής: 

«11. Το επίδομα παιδιού χορηγείται στις ακόλουθες κατηγορίες προσώπων εφόσον, με εξαίρεση την περίπτωση η’, διαμένουν νόμιμα και μόνιμα στην Ελληνική Επικράτεια τα τελευταία πέντε (5) έτη πριν από το έτος υποβολής της αίτησης, όπως αυτό προκύπτει από την υποβολή δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος των ιδίων ή των συζύγων τους ………..

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Απεδήμησε και η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. Τη θυμηθήκαμε όλοι. Δεν την προβάλαμε όσο ζούσε. Μερικοί μερικοί, μάλιστα, απόρησαν που θα κηδευθεί δημοσία δαπάνη. «Έχουμε λεφτά για τέτοια;»  αναρωτήθηκαν. Όχι βέβαια. Έχουμε μόνον για ΟΠΕΚΕΠΕ, για ανακαίνιση φοιτητικής στέγης  προς € 82.000 ανά δωμάτιο, για μίζες εξοπλιστικών κ.λπ. 

Στη συνέντευξη που της είχε πάρει ο Πορδοσάλτε τη ρώτησε, αν θεωρεί πως είναι «περήφανη Ελληνίδα». Και εκείνη απάντησε: «Το Ελληνίδα φτάνει».  

Άκουγα  και έβλεπα ξανά και ξανά την πορεία τής  Ελληνίδας και το απαράμιλλο έργο της. Και ξάφνου είδα στα κανάλια τη σκηνή που εργαζόμενοι της «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» χειροκροτούν και επευφημούν τον εξερχόμενο του δικαστικού μεγάρου εργοδότη τους, κατηγορούμενο για ανθρωποκτονία πέντε μανάδων από ενδεχόμενο δόλο. 

Του Σωτήρη Καλαμίτση.

Να μη διορίζονται στο Δημόσιο οι συγγενείς τών πωλητικών, δηλαδή να εξαφανισθεί ο νεποτισμός [νεοποτισμός κατά τον Αλαίκσοις].
Να καταργηθεί το πελατειακό κράτος.
Να μη διασπαθίζονται οι φόροι μας. 
Να μην είναι θρασείς οι εμπλεκόμενοι στα σκάνδαλα.
Να επικρατεί τάξη και ασφάλεια στα ΑΕΙ.
Να επαναπροωθούνται οι εισβολείς, όπως ορθώς τους χαρακτήρισε η Καρυστιανού.

Του Δημήτρη Ευθυμάκη.

Πούλησε τη στολή του για ένα «μπόνους». Οχι για να αλλάξει ζωή. Αλλά για να προσθέσει κάτι παραπάνω σε μια ήδη αξιοπρεπή καθημερινότητα. Εδώ βρίσκεται το σοκ. Όχι τόσο στην κατασκοπεία, αυτή θα υπάρχει όσο υπάρχουν κράτη, αλλά στην αναλογία τιμής και βαρύτητας. Στο πόσο φθηνά αποτιμώνται έννοιες ανεκτίμητες, όπως η εθνική ασφάλεια, τα γαλόνια στο μπράτσο Δημήτρης. Η θλιβερή υπόθεση του σμήναρχου που ομολόγησε ότι κατασκόπευε υπέρ της Κίνας ανήκει την πιο πεζή και θλιβερή κατηγορία ανεντιμότητας και κατάντιας. Στην προδοσία χαμηλού κόστους. 

Τριάντα χιλιάδες ευρώ. Όχι ανά έτος. Όχι ανά αποστολή ζωής και θανάτου. Συνολικά, σε δόσεις. Όσο ένα καλό μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Όσο μια ανακαίνιση κουζίνας. Όσο δυο-τρία οικογενειακά καλοκαίρια μετρίου επιπέδου. Για τόσο πουλήθηκαν, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, οι στρατιωτικές γνώσεις του, η πρόσβασή του, ο όρκος του.