Του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου.

Εβδομήντα ένα χρόνια μετά…

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες… Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι  σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες…

Πήγε, μετάνοιωσε (που πήγε), φωτογράφισε και σχολιάζει ο : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Το 33ο "Διεθνές" Ναυτικό Σαλόνι Αθηνών θα μείνει σίγουρα στην ιστορία των θαλασσινών εκθέσεων σαν ένα επαρχιακό πανηγύρι. Και αν ο χαρακτηρισμός "διεθνές" μπορούσε στο παρελθόν να αντέξει κάποια κριτική, φέτος είναι ανάξιος σχολιασμού. Γιατί δεν μπορείς να βαφτίζεις μια ναυτική έκθεση έκτασης λίγων τετραγωνικών μέτρων (ένα μόλις hall, κι' αυτό μισοάδειο) "διεθνή"! Δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν ώστε να δικαιολογείται αυτή η εμμονή στον βαρύγδουπο τίτλο. Ή δεν έχεις δει ποτέ στη ζωή σου πώς είναι οι αντίστοιχες ναυτικές εκθέσεις του εξωτερικού ή, ενώ γνωρίζεις, εσκεμμένως παραπληροφορείς τους εκθέτες και τους επισκέπτες προκειμένου να δώσεις στην έκθεση αυτή (η οποία, καλώς ή κακώς, αποτελεί θεσμό στην Ελλάδα) το φιλί της ζωής και να την κρατήσεις ζωντανή.

Πήρε φωτιά το ήσυχο λιμανάκι της Πάχης Μεγάρων το Σαββατοκύριακο 22 και 23 Οκτωβρίου. "Εμπρηστές" οι αθλητές της "Ελληνικής Λέσχης Ταχυπλοίας" που ανακάτεψαν κυριολεκτικώς τα νερά κατά την διάρκεια του 8ου (προτελευταίου) αγώνα του Πανελληνίου Πρωταθλήματος 2011. Ο καιρός δεν θα μπορούσε πάντως να είναι καλύτερος αυτή την εποχή. Καλοκαίρι σωστό! Η δε τοποθεσία, ιδανική, θα έλεγε κανείς, για ένα τέτοιο αγώνα. Πολύ φιλόξενοι και συνεργάσιμοι οι ντόπιοι οι οποίοι, με επικεφαλής τον ίδιο τον Δήμαρχο Μεγαρέων και τον ιδιοκτήτη της καφετέριας "Deja Vu", ο οποίος ήταν και ο χορηγός του αγώνα, εκδήλωσαν την επιθυμία ο 9ος και τελευταίος αγώνας του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Jet Ski της Ε.Λ.Τ. να διεξαχθεί κι' αυτός στην Πάχη!

Οι αναγνώστες αυτού του διαδικτυακού περιοδικού θα πρόσεξαν ότι, κατά την διάρκεια των δύο, τελευταίων κυρίως, ετών, η θεματολογία του ξέφυγε από την αυστηρή θεματολογία των φουσκωτών σκαφών και της θάλασσας. Κάτω από τις τραγικές συνθήκες που βιώνει η χώρα αυτή, κι' εμείς σαν λαός της, δεν μπορούσε βεβαίως να γίνει διαφορετικά. Όπως και άλλοτε εξήγησα, δεν είναι δυνατόν ο δημοσιογράφος και εκδότης αυτού του ηλεκτρονικού περιοδικού να μένει απαθής με όσα συμβαίνουν γύρω του και να συνεχίζει να γράφει για θαλασσινά ταξίδια και φουσκωτά, λες και ζει σε άλλο τόπο και χρόνο. Δεν είναι δυνατόν να μένει απαθής και αδιάφορος, όταν τα κυριαρχικά δικαίωματα της χώρας του εκποιούνται, μ' αυτόν τον ξεδιάντροπο και ανήθικο τρόπο, από αυτούς οι οποίοι ορκίστηκαν να φυλάνε, υποτίθεται, τους νόμους και το Σύνταγμα.

Του Θύμιου Καλαμούκη.

Τον Βαγγέλη τον Βενιζέλο τον ξέρω από τα φοιτητικά μας χρόνια, στη Θεσσαλονίκη. Ανήκαμε στην ίδια φοιτητική παράταξη. Στην "Προοδευτική Παράταξη Νέων, Σαρλ Ντε Γκωλ". Μετά το πανεπιστήμιο, χαθήκαμε. Τον ξαναβρήκα μια μέρα, τυχαία, όταν είχε βγει από την φυλακή. Είχε συλληφθεί, στο τέταρτο έτος, γιατί είχε στήσει έναν παράνομο μηχανισμό, με μικρόφωνα και μικροκάμερες, προκειμένου να κλέβει, τα θέματα και να γράφει άριστα σε κάποιες εξετάσεις, του πανεπιστημίου. Επίσης, με ένα δεύτερο κύκλωμα, πουλούσε τα  θέματα.  Ήταν αρκετά δραστήριος.