Του Δαμιανού Αθανασίου.
Ποινή φυλάκισης 4 μηνών με 3ετή αναστολή επέβαλε χθες το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου στον Αρτέμιο Σώρρα που κρίθηκε ένοχος χωρίς ελαφρυντικό για διασπορά ψευδών ειδήσεων.
Σε ποινή φυλάκισης 8 μηνών με 3ετή αναστολή καταδικάστηκε ένας πρώην συνεργάτης και συγκατηγορούμενός του που κρίθηκε ένοχος συμπληρωματικώς και για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης.
Το κλητήριο θέσπισμα εις βάρος τους σχηματίστηκε κατόπιν αναφοράς του δημοσιογράφου κ. Ελευθέριου Ρήνου.
Η εταιρεία μας εφαρμόζοντας όλα τα προβλεπόμενα μέτρα υγιεινής και πρόληψης σχετικά με τον COVID-19 και θέλοντας να προφυλάξει πλήρως την υγεία του επιβατικού κοινού και των πληρωμάτων των πλοίων της, μετά την εκδήλωση κρούσματος σε μέλος του πληρώματος του Ε/Γ - Ο/Γ "ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ" , άμεσα και σε πλήρη συνεννόηση με συνεργαζόμενο ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο, πραγματοποίησε τέστ COVID-19 σε όλα τα μέλη του πληρώματος, των οποίων το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό.
Σας ζητούμε συγγνώμη για την καθυστέρηση της αναχώρησης του πλοίου, η οποία οφείλεται στην αναμονή των αποτελεσμάτων των τέστ.
Ο φίλος μου Γιώργος Σαρανταυγάς αντέδρασε στο πρωϊνό μου σχόλιο https://www.ribandsea.com/waves/4538-provlimatismoi-tou-diethnologou-giorgou-sarantavga-gia-ti-megali-provoli-tou-egxeirimatos-tou-mariou-giannakou.html και μου έστειλε προ ολίγου την απάντηση που ακολουθεί.
Φίλε, φίλτατε Ιωσήφ,
όπου δεν ανοίγει πληγή δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει γονιμότητα. Ευαισθησία χωρίς την αδελφή της όψη, δηλαδή τη σκληρότητα, είναι θάλασσα χωρίς αλάτι. Το "Rib and Sea" δεν χρειάζεται να το κατατάξω. Για την ακρίβεια, δεν νομίζω ότι χωράει στο γνωστό πήχη. Κινείται ελεύθερα και απροσχημάτιστα, γιαυτό και ενίοτε πληγώνεται. Αν σε πλήγωσα σημαίνει ότι είσαι ζωντανός. Αν πλήγωσα το Rib and Sea, σημαίνει ότι το δημοσιογραφικό σκαρί σου δεν είναι ζόμπι. Δημοσιογραφία που δεν πληγώνεται δεν είναι θεραπαινίδα της αληθείας, είναι άσχημη και επικίνδυνη εταίρα της εξουσίας.
Όλυμπος και Αυτισμός.
Φίλε Ιωσήφ,
με αφορμή μια ανάρτηση που έχει κατακλύσει το διαδίκτυο, την οποία αναδημοσίευσες στην ιστοσελίδα σου https://ribandsea.gr/face/4537-marios-giannakou-stin-pio-psili-koryfi-tou-olympou-kouvalontas-stin-plati-tou-tin-eleftheria-tosiou-pou-exei-kinitika-provlimata.html,
παίρνω την ευκαιρία να πλαισιώσω με κάποιες σκέψεις το είδος της ειδήσεως και όχι το περιεχόμενό της καθεαυτό. Θέλω να καταστεί ξεκάθαρο από την αρχή αυτό, διότι θα παρεξηγηθώ ένεκα της αξιωματικά “κλειδωμένης” στα ελληνικά κοινωνικά αντανακλαστικά αντίληψης περί “μεγαλείου ψυχής”, φιλαλληλίας και αλτρουισμού. Υπάρχει, δε, σοβαρή πιθανότητα να κατηγορηθώ ως αναίσθητος διότι αποτολμώ να πω ότι έχει και άλλη όψη (σήμανση) η ομόψυχη ευαισθησία τής δημοσιογραφίας, ειδικά όταν αυτή ταυτίζεται πλήρως με την “ομόψυχη ευαισθησία” κράτους και κοινωνίας. Το τελευταίο είναι κλειδί για να κατανοήσουμε γιατί δεν φτιάχτηκαν εκείνες οι γερές πλάτες και εκείνα τα πνευμόνια που χρειάζονταν για να ανεβάσουν τη χώρα έστω μέχρι την κορυφή τού Λυκαβηττού, ώστε αυτή να δει (πέρα από τη στεριά τής αποικιοκρατούμενης πρωτευούσάς της), τα νερά της, τον ήλιο της, τα παιδιά της που φεύγουν καραβιές και εκείνα που αργοπεθαίνουν στην επικράτειά της.
Μάριος Γιαννάκου: «Τη γύρισα 360 μοίρες για να δει την Ελλάδα από το πιο ψηλό σημείο της».
«Ένιωσα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου», λέει ο αθλητής, ο οποίος κουβάλησε στην κορυφή του Ολύμπου την 22χρονη Ελευθερία.
Ένα χαμόγελο ανακούφισης και ικανοποίησης ότι όλα πήγαν καλά και μια επιθυμία από τη συνοδοιπόρο του προς την κορυφή του Ολύμπου: να δει τη θέα της Ελλάδας από ψηλά. Κάπως έτσι κύλησαν τα πρώτα λεπτά στον Μύτικα για τον δρομέα υπεραποστάσεων Μάριο Γιαννάκο και τη Δραμινή φοιτήτρια βιολογίας Ελευθερία Τόσιου, η οποία παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα, κατάφερε ν' ανέβει στην κορυφή της Ελλάδας χάρη στο νεαρό συντοπίτη της.
Όταν πριν από 9 περίπου χρόνια έκλεισα τα βιβλία της επιχείρησής μου, ανήμπορος να πληρώνω ασφαλιστικές εισφορές και φόρους, ενώ το εισόδημά μου είχε σχεδόν μηδενιστεί, νόμιζα ότι εκεί θα τελείωνε και το χόμπυ μου και η ενεργή δραστηριότητά μου στον χώρο της θάλασσας. Μερικά χρόνια πριν, άλλωστε, είχα πουλήσει το τελευταίο φουσκωτό σκάφος που είχα γιατί δεν υπήρχε πια η δυνατότητα να πληρώνω 2 λίτρα αμόλυβδης βενζίνης για μια θαλασσινή απόδραση ενός ναυτικού μιλίου!
Λίγο νωρίτερα ο Νίκος Κάγκουρας μου είχε κάνει το πρώτο μεγάλο δώρο. Δημιούργησε για λογαριασμό μου την ιστοσελίδα https://www.ribandsea.com/ και μου έδωσε τη δυνατότητα να επικοινωνώ τις ιδέες μου, να γράφω, να φωτογραφίζω και να βιντεοσκοπώ τα ταξίδια και τις συνεντεύξεις μου. Κάτι που με απίστευτη δυσκολία έκανα μέχρι τότε λόγω της δυσκαμψίας μου στα παραγγέλματα επίκυψης που μου έδιναν οι εκδότες και καναλάρχες. Εκείνη η ανιδιοτελής προσφορά του φίλου μου ήταν πολύτιμη και τον ευχαριστώ απ' τα βάθη της καρδιάς μου.
Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Σωτήριο έτος 2020 μ.Χ. και η αμφίεση ενός χειρουργού έχει επιβληθεί, υποχρεωτικώς πλέον, σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη. Και κανείς δεν γνωρίζει μέχρι πότε θα ισχύει αυτό αφού τίποτε δεν είναι μονιμότερο του προσωρινού, οι δε βλέψεις και οι προθέσεις αυτών που κινούν τα νήματα αυτής της υπόθεσης είναι άγνωστες.
Ανατρέχω στα τσιπάκια της μνήμης μου και θυμάμαι εκείνη την κοπελιά στο ταμείο του φαραγγιού της Σαμαριάς, η οποία μου υπέδειξε, με επιτακτικό ύφος, να συμμορφωθώ προς τα υποδείξεις και να φορέσω τη μάσκα μου. Ακόμη αναρωτιέμαι για ποιο λόγο θα έπρεπε να φορέσω μάσκα σε ένα μονοπάτι όπου περπατούσα ολομόναχος! Ποιον ή ποιους υπήρχε κίνδυνος να μολύνω, αν βεβαίως υποτεθεί ότι ήμουν ασυμπτωματικός φορέας του Covid-19; Τα δένδρα, τα κρι κρι ή τις καρακάξες; Ή μήπως έπρεπε να προστατευτώ από τα δένδρα, τα κρι κρι και τις καρακάξες που μπορεί να ήταν αυτές ασυμπτωματικοί φορείς του ιού; Και γιατί δεν επιβάλλεται στα δένδρα, τα κρι κρι και τις καρακάξες να φορέσουν μάσκα;
Του Λεωνίδα Κουμάκη.
Η τοποθέτηση εξωπραγματικών στόχων και η απόπειρα εσπευσμένης επίτευξης τους, οδηγεί αναπόφευκτα την Τουρκία σε οδυνηρές ήττες και σε επικίνδυνη εσωστρέφεια.
Σε όσους παρακολουθούν για ολόκληρες δεκαετίες την πορεία της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας είναι ξεκάθαρο πως οι νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις του ισλαμο-φασιστικού μείγματος που ελέγχει την εξουσία στην Άγκυρα οδηγεί σταθερά, εδώ και χρόνια, την Τουρκία στα βράχια.
Η πορεία της σύγχρονης Τουρκίας, υπό τον απόλυτο έλεγχο των πιο ακραίων παντουρκιστών* μπορεί να συγκριθεί μόνο με την περίοδο που προηγήθηκε του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν επικράτησε το κίνημα των νεότουρκων που αποπειράθηκε να επιβάλει ανάλογες φαντασιώσεις με την ένοπλη βία.
Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Κάποιοι άνθρωποι είναι θαρρείς γεννημένοι για να αξιοποιούν το ταλέντο τους και να ξεχωρίζουν. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς κάνουν το χόμπυ τους επάγγελμα και αναγκάζουν τους άλλους να μιλούν με θαυμασμό γι' αυτούς και τα έργα τους. Τέτοιο ταλέντο είναι στον χώρο του ψαροντούφεκου ο Βασίλης Ζωνομέσης. Κρατούσε, θα έλεγε κανείς, ψαροντούφεκο στα χέρια του από την ημέρα της γέννησής του!
Πάει καιρός που τον πολιορκούσα να μου μιλήσει αλλά μια οι δουλειές του, μια τα δικά μου ταξίδια και μια ο κορωναϊός έκαναν τη συνάντησή μας να αναβάλλεται συνεχώς. Μπορεί να μην υπήρξαμε στενοί φίλοι με τον Βασίλη και να μην κάναμε παρέα, η εκτίμηση όμως και ο σεβασμός μου προς το πρόσωπό του και τον τρόπο με τον οποίο ασκούσε πάντα το χόμπυ του ήταν δεδομένα.
Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Κρύβει πολύ ταλέντο αυτή η μικρή και παράξενη πατρίδα. Ταλέντο και απίστευτη ομορφιά στο φυσικό της περιβάλλον. Ταλέντο και ρομαντισμό στο ανθρώπινο δυναμικό της. Και μπορεί μεν να υπάρχουν, όπως τα ζιζάνια στο οργωμένο χωράφι, Έλληνες που με τη συμπεριφορά τους ντροπιάζουν την Ελλάδα και την ιστορία της, υπάρχουν όμως και Έλληνες, όπως οι αδελφοί Σίμος και Ανδρέας Κυριακίδης, που με το αναμφισβήτητο ταλέντο τους τη σηκώνουν υπερήφανα στους ώμους τους ναυπηγώντας αρχαία ελληνικά πλοία σε μικρογραφία.
Ένα εκπληκτικό ταλέντο που ανακάλυψαν όμως σχετικώς αργά, όταν η κρίση της τελευταίας δεκαετίας στην οικοδομή άφησε τον Σίμο χωρίς δουλειά και τον εξουθένωσε. Θέλοντας τότε να γεμίσει τον νεκρό χρόνο του για να μην τρελαθεί, αποφάσισε να ναυπηγήσει μινιατούρες αρχαίων ελληνικών πλοίων, και όχι μόνο, μαθαίνοντας τα μυστικά της μικροναυπηγικής δίπλα στον Βαγγέλη Γριπιώτη. Τον δάσκαλό του, όπως συχνά τον αποκαλεί με ευγνωμοσύνη.